De Westminster-verklaring: ‘Censuur-industrieel complex’ creëert zelf een ‘crisis van de mensheid’

De Westminster-verklaring

Wij schrijven als journalisten, kunstenaars, auteurs, activisten, technologen en academici om te waarschuwen voor de toenemende internationale censuur die eeuwenoude democratische normen dreigt te ondermijnen.

Of we nu van links, rechts of het midden komen, we zijn verenigd door onze inzet voor universele mensenrechten en vrijheid van meningsuiting, en we zijn allemaal diep bezorgd over pogingen om beschermde uitingen te bestempelen als 'misinformatie', 'desinformatie' en andere slecht gedefinieerde termen.

Dit misbruik van deze termen heeft geleid tot censuur van gewone burgers, journalisten en dissidenten in landen over de hele wereld.

Een dergelijke inmenging in het recht op vrije meningsuiting onderdrukt een valide discussie over zaken van dringend publiek belang en ondermijnt de fundamentele beginselen van de representatieve democratie.

Overal ter wereld werken overheidsinstanties, socialemediabedrijven, universiteiten en ngo's steeds vaker samen om burgers te monitoren en hen hun stem te ontnemen. Deze grootschalige, gecoördineerde inspanningen worden soms aangeduid als het 'censuur-industriële complex'.

Dit complex werkt vaak via direct overheidsbeleid. Autoriteiten in India [1] en Turkije [2] hebben de macht gegrepen om politieke inhoud van sociale media te verwijderen. Het parlement in Duitsland [3] en het Hooggerechtshof in Brazilië [4] criminaliseren politieke uitingen. In andere landen dreigen maatregelen zoals de Ierse 'Hate Speech'-wet [5] , de Schotse Hate Crime Act [6], de Britse Online Safety Bill [7] en de Australische 'Misinformation'-wet [8] de meningsuiting ernstig te beperken en een afschrikwekkend effect te creëren.

Maar het censuur-industriële complex opereert via subtielere methoden. Deze omvatten zichtbaarheidsfiltering, labeling en manipulatie van zoekresultaten. Door middel van deplatforming en het markeren van content hebben censoren op sociale media al legitieme meningen over onderwerpen van nationaal en geopolitiek belang de mond gesnoerd. Ze hebben dit gedaan met de volledige steun van 'desinformatie-experts' en 'factcheckers' in de reguliere media, die de journalistieke waarden van debat en intellectueel onderzoek hebben laten varen.

Zoals de Twitter Files onthulden, voeren techbedrijven vaak censurerende 'contentmoderatie' uit in samenwerking met overheidsinstanties en het maatschappelijk middenveld. Binnenkort zal de Digital Services Act van de Europese Unie deze relatie formaliseren door platformgegevens te verstrekken aan 'gecontroleerde onderzoekers' van ngo's en de academische wereld, waardoor onze vrijheid van meningsuiting wordt overgeleverd aan de willekeur van deze niet-gekozen en niet-verantwoordingsplichtige entiteiten.

Sommige politici en ngo's[9] richten zich zelfs op end-to-end versleutelde berichtenapps zoals WhatsApp, Signal en Telegram.[10] Als end-to-end-versleuteling wordt doorbroken, zullen er geen mogelijkheden meer overblijven voor authentieke privégesprekken in de digitale wereld.

Hoewel desinformatie tussen staten een reëel probleem is, richten instanties die zijn opgericht om deze bedreigingen te bestrijden, zoals het Cybersecurity and Infrastructure Security Agency in de Verenigde Staten, zich steeds meer op het publiek. Onder het mom van het voorkomen van schade en het beschermen van de waarheid wordt vrije meningsuiting behandeld als een toegestane activiteit in plaats van een onvervreemdbaar recht.

We erkennen dat woorden soms aanstoot kunnen geven, maar we verwerpen het idee dat gekwetste gevoelens en ongemak, hoe acuut ook, een reden voor censuur vormen. Open dialoog is de centrale pijler van een vrije samenleving en is essentieel om overheden ter verantwoording te roepen, kwetsbare groepen te versterken en het risico op tirannie te verminderen.

Bescherming van meningsuiting geldt niet alleen voor standpunten waar we het mee eens zijn; we moeten de meningsuiting van de standpunten waar we het felst tegen zijn, krachtig beschermen. Alleen in de publieke ruimte kunnen deze standpunten gehoord en op de juiste manier aangevochten worden.

Bovendien blijken impopulaire meningen en ideeën keer op keer uiteindelijk algemeen aanvaard te zijn. Door bepaalde politieke of wetenschappelijke standpunten te bestempelen als 'desinformatie' of 'malinformatie', lopen onze samenlevingen het risico vast te komen zitten in valse paradigma's die de mensheid beroven van moeizaam verworven kennis en de mogelijkheid tot het vergaren van nieuwe kennis tenietdoen. Vrijheid van meningsuiting is onze beste verdediging tegen desinformatie.

De aanval op de vrijheid van meningsuiting gaat niet alleen over verwrongen regels en voorschriften – het is een crisis van de menselijkheid zelf. Elke campagne voor gelijkheid en rechtvaardigheid in de geschiedenis heeft vertrouwd op een open forum om afwijkende meningen te uiten. In talloze voorbeelden, waaronder de afschaffing van de slavernij en de burgerrechtenbeweging, was maatschappelijke vooruitgang afhankelijk van de vrijheid van meningsuiting.

We willen niet dat onze kinderen opgroeien in een wereld waarin ze bang zijn om hun mening te uiten. We willen dat ze opgroeien in een wereld waarin hun ideeën openlijk kunnen worden geuit, onderzocht en besproken – een wereld die de grondleggers van onze democratieën voor ogen hadden toen ze de vrijheid van meningsuiting in onze wetten en grondwetten verankerden.

Het Eerste Amendement van de Amerikaanse Grondwet is een sterk voorbeeld van hoe het recht op vrijheid van meningsuiting, persvrijheid en gewetensvrijheid wettelijk kan worden beschermd. Je hoeft het niet overal mee eens te zijn met de VS om te erkennen dat dit een essentiële 'eerste vrijheid' is waaruit alle andere vrijheden voortvloeien. Alleen door middel van vrije meningsuiting kunnen we schendingen van onze rechten aan de kaak stellen en strijden voor nieuwe vrijheden.

Er bestaat ook een duidelijke en robuuste internationale bescherming voor de vrijheid van meningsuiting. De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVHR)[11] werd in 1948 opgesteld als reactie op de wreedheden begaan tijdens de Tweede Wereldoorlog. Artikel 19 van de UVHR stelt: 'Iedereen heeft recht op vrijheid van mening en uitdrukking; dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging meningen te hebben en om informatie en ideeën te zoeken, te ontvangen en te verspreiden via elk medium en ongeacht grenzen.' Hoewel overheden mogelijk bepaalde aspecten van sociale media moeten reguleren, zoals leeftijdsgrenzen, mogen deze regels nooit inbreuk maken op het mensenrecht op vrijheid van meningsuiting.

Zoals artikel 19 duidelijk maakt, is het recht op informatie een direct gevolg van het recht op vrije meningsuiting. In een democratie heeft niemand het monopolie op wat als waarheid wordt beschouwd. De waarheid moet veeleer worden ontdekt door middel van dialoog en debat – en we kunnen de waarheid niet ontdekken zonder de mogelijkheid van dwaling toe te staan.

Censuur in naam van 'het behoud van de democratie' keert een systeem van vertegenwoordiging van onderaf om in een systeem van ideologische controle van bovenaf. Deze censuur is uiteindelijk contraproductief: ze zaait wantrouwen, moedigt radicalisering aan en ondermijnt de legitimiteit van het democratische proces.

In de loop van de menselijke geschiedenis zijn aanvallen op de vrijheid van meningsuiting een voorbode geweest van aanvallen op alle andere vrijheden. Regimes die de vrijheid van meningsuiting hebben ingeperkt, hebben onvermijdelijk ook andere fundamentele democratische structuren verzwakt en beschadigd. Op dezelfde manier ondermijnen de elites die vandaag de dag censuur nastreven ook de democratie. Wat echter veranderd is, is de grote schaal en de technologische middelen waarmee censuur kan worden toegepast.

Wij zijn ervan overtuigd dat vrijheid van meningsuiting essentieel is om onze veiligheid te waarborgen tegen machtsmisbruik door de staat – misbruik dat historisch gezien een veel grotere bedreiging vormt dan de woorden van individuen of zelfs georganiseerde groepen. In het belang van het menselijk welzijn en de bloei van de samenleving doen wij de volgende drie oproepen tot actie.

• Wij roepen regeringen en internationale organisaties op hun verantwoordelijkheden jegens de bevolking na te komen en artikel 19 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens te handhaven.

• Wij roepen technologiebedrijven op om zich in te zetten voor de bescherming van het digitale publieke domein zoals gedefinieerd in artikel 19 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en zich te onthouden van politiek gemotiveerde censuur, censuur van afwijkende meningen en censuur van politieke opvattingen.

• Tot slot roepen we het grote publiek op om zich bij ons aan te sluiten in de strijd voor het behoud van de democratische rechten van de burgers. Wetswijzigingen alleen zijn niet genoeg. We moeten ook van onderaf een klimaat van vrije meningsuiting creëren door het klimaat van intolerantie te verwerpen dat zelfcensuur aanmoedigt en onnodige persoonlijke conflicten veroorzaakt. In plaats van angst en dogmatisme moeten we onderzoek en debat omarmen.

Wij staan ​​achter uw recht om vragen te stellen. Verhitte discussies, zelfs die tot onrust kunnen leiden, zijn veel beter dan helemaal geen discussie.

Censuur berooft ons van de rijkdom van het leven zelf. Vrijheid van meningsuiting is de basis voor een zinvol leven en een bloeiende mensheid – door middel van kunst, poëzie, toneel, verhalen, filosofie, zang en meer.

Deze verklaring is het resultaat van een eerste bijeenkomst van voorvechters van de vrije meningsuiting van over de hele wereld, die eind juni 2023 in Westminster, Londen, bijeenkwamen. Als ondertekenaars van deze verklaring hebben we fundamentele politieke en ideologische meningsverschillen. Alleen door samen te komen kunnen we echter de oprukkende krachten van censuur verslaan, zodat we onze mogelijkheid behouden om openlijk met elkaar in debat te gaan en elkaar uit te dagen. Het is in de geest van verschil en debat dat we de Westminster-verklaring ondertekenen.