Tokenisatie: een uitleg voor de brugklas

Download dit bericht...

Stel je voor dat je een huis bezit. Het is van jou. Je hebt de eigendomsakte. Je kunt erin wonen, de muren schilderen, het verhuren, het verkopen aan wie je maar wilt, of het weggeven. Niemand kan de voorwaarden van je eigendom veranderen nadat je het hebt gekocht. De akte is geregistreerd bij de rechtbank en geen enkel bedrijf of platformbeheerder kan deze wijzigen zonder jouw toestemming en een rechterlijke uitspraak. Dát is eigendom.

Stel je nu voor dat iemand je vertelt dat er een betere manier is. In plaats van de eigendomsakte te bewaren, wordt je huis omgezet in een digitaal token op een computernetwerk. Dit noemen ze 'tokenisatie'. Het token vertegenwoordigt je huis – of preciezer gezegd, het vertegenwoordigt een fractie van je huis, want het hele idee is om het eigendom op te delen in duizenden of zelfs miljoenen kleine digitale stukjes die iedereen ter wereld kan kopen. Je zou bijvoorbeeld het equivalent van een tienduizendste van een gebouw kunnen bezitten.

Ze vertellen je dat dit spannend is omdat het de vastgoedmarkt "democratiseert" - nu kan iedereen "eigenaar" zijn.

Maar dat is een leugen. De betekenis wordt midden in de zin omgedraaid. Het bezitten van een "token" is niet hetzelfde als het bezitten van een huis.

Laten we dit opsplitsen.

Ten eerste is het token niet het eigendom.

Je kunt niet in je token wonen. Je kunt het niet verbeteren, er een hek omheen zetten of de sleutels aan je kinderen geven. Je hebt een digitale registratie in het computersysteem van iemand anders die aangeeft dat je recht hebt op een deel van het huis. Als het huis afbrandt, onbewoonbaar wordt verklaard of in beslag wordt genomen door de overheid, biedt je token geen bescherming zoals een eigendomsbewijs en een verzekeringspolis dat wel zouden doen. De waarde van een token hangt af van het platform waarop het staat en de regels die dat platform hanteert.

'Vertrouw ons maar', zeiden ze, 'het is net alsof je eigenaar bent.'

Ten tweede is er geen gegarandeerde marktplaats om uw token door te verkopen.

Als je tegenwoordig een huis bezit, kun je het verkopen. Er zijn makelaars, diensten voor het aanbieden van onroerend goed en een rechtssysteem dat de overdracht afdwingt. Als je aandelen bezit, kun je die verkopen op een beurs waar dagelijks miljoenen kopers en verkopers elkaar ontmoeten. Maar getokeniseerde activa hebben niet zo'n markt.

Er bestaat geen New Yorkse beurs voor fracties van appartementencomplexen in Dubai of landbouwgrond in Nebraska. Als je je token wilt verkopen, moet je een koper vinden op het platform waarop het is uitgegeven. En als dat platform klein, illiquide of gesloten is, kan je token niets meer waard zijn. Niet omdat het gebouw in waarde is gedaald, maar omdat er niemand is die jouw fractie ervan wil kopen. Je hebt een kaartje voor een theater dat morgen misschien niet meer bestaat.

'Vertrouw ons', zeiden ze. 'Wij staan ​​voor u klaar wanneer u besluit te verkopen.'

Ten derde kunnen de beheerders van het platform de regels wijzigen nadat je je hebt aangemeld.

Een akte die bij de rechtbank is geregistreerd, kan niet door het kadaster worden gewijzigd. Een digitale token werkt echter op basis van een 'smart contract', wat niets meer is dan een reeks computerinstructies geschreven door de platformbeheerder. Die beheerder kan het contract bijwerken. Ze kunnen de kostenstructuur wijzigen, de formule voor winstdeling aanpassen, nieuwe voorwaarden stellen aan overdrachten, je token bevriezen als je niet voldoet aan een compliance-check, of de asset volledig van de lijst verwijderen. Wanneer ze dat doen, verandert je 'eigendom' zonder jouw toestemming – omdat je de asset in de eerste plaats nooit in bezit hebt gehad. Je had een toestemming, verleend door een platform, onderworpen aan regels die je niet hebt opgesteld en waarover je niet kunt onderhandelen.

'Vertrouw ons', zeiden ze. 'We zullen de eigendomsregels niet veranderen.'

Dit is het verschil tussen het bezitten van een huis en het bezitten van tokens. Eigendomsrechten worden beschermd door de wet, zijn afdwingbaar voor de rechter en kunnen niet eenzijdig door een derde partij worden gewijzigd. Toegang tot het platform wordt verleend door een exploitant, is onderworpen aan servicevoorwaarden en kan op elk moment en om welke reden dan ook door de exploitant worden ingetrokken.

Het eindspel van tokenisatie:

• Het gerechtsgebouw van het district is vervangen door een serverpark.
• De eigendomsakte wordt vervangen door een slim contract.
• De eigenaar wordt vervangen door een "gebruiker".

En de "gebruiker" behoudt zijn positie slechts zolang de platformbeheerder dat toestaat.

Het eeuwenoude systeem van eigendom is zodanig herzien dat echt eigendom – permanent, onvoorwaardelijk en naar believen overdraagbaar – niet meer bestaat.

'Vertrouw ons,' zeiden ze. 'Je zult tevreden zijn.'

Er zijn door de geschiedenis heen altijd oplichters geweest. Ze beloven het ene en leveren het andere. Tokenisering is de moderne versie van de lok-en-verleidingsmethode. Trek een les uit het beroemde gedicht van Mary Howitt, geschreven als een waarschuwend verhaal voor kinderen in 1828.

De spin en de vlieg

Mary Howitt (1828)

'Wil je mijn salon binnenkomen?' vroeg de spin aan de vlieg;
"Het is de mooiste kleine salon die je ooit zult zien."
De toegang tot mijn salon is via een wenteltrap.
En ik heb veel bijzondere dingen om te laten zien als je daar bent."
'O nee, nee,' zei het vliegje; 'mij dat vragen is zinloos,
Want wie uw wenteltrap beklimt, kan nooit meer naar beneden komen.”

“Je bent vast moe, lieverd, van al dat vliegen zo hoog.”
"Wil je maar op mijn bedje rusten?" zei de spin tegen de vlieg.
“Er zijn mooie gordijnen omheen getrokken; de lakens zijn fijn en dun,
En als je even wilt uitrusten, stop ik je lekker warm in!
'O nee, nee,' zei het vliegje, 'want ik heb het vaak horen zeggen,
Zij die op jouw bed slapen, worden nooit meer wakker!

De sluwe spin zei tegen de vlieg: "Lieve vriend, wat kan ik doen?"
Om de warme genegenheid te bewijzen die ik altijd voor je heb gevoeld?
Ik heb in mijn voorraadkast een goede voorraad van alles wat lekker is;
Graag gedaan – wilt u misschien een stukje nemen?
'O nee, nee,' zei het vliegje; 'mijnheer, dat kan niet waar zijn:
Ik heb gehoord wat er in je voorraadkast ligt, en ik wil het niet zien!'

'Lief schepsel!' zei de spin, 'je bent geestig en wijs;
Wat zijn je doorschijnende vleugels toch prachtig; wat zijn je ogen toch schitterend!
Ik heb een kleine spiegel op de plank in mijn woonkamer staan;
Als je nu even binnenkomt, lieverd, dan zul je jezelf aanschouwen.”
'Ik dank u, edele heer,' zei ze, 'voor wat u zo vriendelijk wilt zeggen,
En daarmee wens ik u goedemorgen, ik bel een andere keer terug.”

De spin draaide hem om en ging zijn hol in.
Hij wist immers maar al te goed dat die domme vlieg snel weer terug zou komen:
Dus spon hij een subtiel web in een sluw hoekje.
En hij dekte zijn tafel om te dineren met de vlieg;
Toen kwam hij weer naar zijn deur en zong vrolijk:
“Kom hier, hier, mooie vlieg, met parel- en zilveren vleugels;
Je gewaad is groen en paars; je hebt een kam op je hoofd;
Jouw ogen schitteren als diamanten, maar de mijne zijn zo dof als lood!

Helaas, helaas! hoe spoedig zal dit dwaze kleine vliegje,
Toen hij zijn sluwe, vleiende woorden hoorde, flitste hij langzaam voorbij;
Met zoemende vleugels bleef ze in de lucht hangen, en kwam steeds dichterbij.
Ik dacht alleen maar aan haar schitterende ogen en de groene en paarse tint,
Ik denk alleen maar aan haar kuif. Arm, dom ding! eindelijk
De listige spin sprong omhoog en greep haar stevig vast;
Hij sleurde haar de kronkelende trap op, de sombere studeerkamer in.
In zijn kleine salon – maar ze is er nooit meer uitgekomen!

En nu, lieve kleine kinderen, die dit verhaal mogen lezen,
Ik smeek u nooit acht te slaan op nutteloze, onzinnige vleierij;
Sluit je hart, oren en ogen af ​​voor een boze raadgever.
En leer een les uit dit verhaal van de spin en de vlieg.