Tokenizacja: wyjaśnienie dla siódmej klasy

Pobierz ten wpis...

Wyobraź sobie, że jesteś właścicielem domu. Jest twój. Masz akt własności. Możesz w nim mieszkać, malować ściany, wynajmować, sprzedawać komu chcesz lub podarować. Nikt nie może zmienić warunków twojej własności po jej zakupie. Akt własności jest rejestrowany w sądzie okręgowym i żadna firma ani operator platformy nie może go zmienić bez twojej zgody i nakazu sędziego. Na tym polega własność.

A teraz wyobraź sobie, że ktoś ci mówi, że istnieje lepszy sposób. Zamiast trzymać ten akt własności, twój dom zostanie przekształcony w cyfrowy token w sieci komputerowej. Nazywają to „tokenizacją”. Token reprezentuje twój dom – a dokładniej, reprezentuje… frakcja Twojego domu, bo chodzi o to, żeby podzielić nieruchomość na tysiące, a nawet miliony drobnych, cyfrowych elementów, które każdy na świecie może kupić. Możesz posiadać równowartość jednej dziesięciotysięcznej części budynku.

Mówią, że to ekscytujące, bo „demokratyzuje” rynek nieruchomości — teraz każdy może być „właścicielem”.

Ale to kłamstwo. Zmienia definicję w połowie zdania. Posiadanie „tokenu” to nie to samo, co posiadanie domu.

Rozbijmy to.

Po pierwsze, token nie jest własnością.

Nie możesz mieszkać w swoim tokenie. Nie możesz go ulepszyć, ogrodzić ani przekazać kluczy swoim dzieciom. Posiadasz cyfrowy wpis w cudzym systemie komputerowym, który mówi, że masz prawo do części domu. Jeśli dom spłonie, zostanie wywłaszczony lub przejęty przez rząd, Twój token nie ochroni Cię tak, jak akt własności i polisa ubezpieczeniowa. Token jest tak dobry, jak platforma, na której się znajduje, i zasady, które ta platforma egzekwowała.

„Zaufajcie nam” – powiedzieli – „to jak posiadanie własności”.

Po drugie, nie ma pewnego rynku, na którym można odsprzedać token.

Posiadając dom, możesz go dziś sprzedać. Istnieją agenci nieruchomości, serwisy oferujące ogłoszenia i system prawny, który egzekwuje transfer. Posiadając akcje, możesz je sprzedać na giełdzie, gdzie każdego dnia spotykają się miliony kupujących i sprzedających. Jednak aktywa tokenizowane nie mają takiego rynku.

Nie ma Nowojorskiej Giełdy Papierów Wartościowych na ułamki budynków mieszkalnych w Dubaju ani gruntów rolnych w Nebrasce. Jeśli chcesz sprzedać swój token, musisz znaleźć nabywcę na dowolnej platformie, która go wyemitowała – a jeśli ta platforma jest mała, niepłynna lub zamknięta, Twój token może być nic nie wart, nie dlatego, że budynek stracił na wartości, ale dlatego, że nie ma nikogo, kto kupiłby Twój ułamek. Masz bilet do teatru, który jutro może nie istnieć.

„Zaufaj nam” – powiedzieli. „Będziemy przy tobie, kiedy zdecydujesz się sprzedać”.

Po trzecie, osoby zarządzające platformą mogą zmienić zasady po tym, jak dokonasz zakupu.

Akt notarialny zarejestrowany w sądzie nie może zostać zmieniony przez firmę maklerską. Jednak token cyfrowy działa na podstawie „inteligentnego kontraktu”, który jest po prostu zestawem instrukcji komputerowych napisanych przez operatora platformy. Operator może aktualizować kontrakt. Może zmienić strukturę opłat, zmodyfikować formułę podziału przychodów, narzucić nowe warunki transferów, zamrozić token w przypadku niepowodzenia kontroli zgodności lub całkowicie wycofać aktywa z obrotu. W takim przypadku Twoja „własność” zmienia się bez Twojej zgody – ponieważ nigdy nie byłeś właścicielem aktywów. Posiadałeś pozwolenie udzielone przez platformę, podlegające zasadom, których nie stworzyłeś i których nie możesz negocjować.

„Zaufaj nam” – mówili. „Nie zmienimy zasad własności”.

Na tym właśnie polega różnica między posiadaniem domu a posiadaniem tokenów. Prawa własności są chronione prawem, egzekwowalne na drodze sądowej i nie mogą być jednostronnie zmieniane przez osoby trzecie. Dostęp do platformy jest przyznawany przez operatora, regulowany warunkami świadczenia usług i może być odwołany w dowolnym momencie z dowolnego powodu określonego przez operatora.

Końcowy cel tokenizacji:

• Budynek sądu okręgowego zostaje zastąpiony farmą serwerów.
• Akt zostaje zastąpiony inteligentną umową.
• Właściciela zastępuje „użytkownik”.

A „użytkownik” pozostaje na swoim stanowisku tak długo, jak długo pozwala mu na to operator platformy.

Wielowiekowy system własności został przekształcony w taki sposób, że prawdziwa własność — trwała, bezwarunkowa i przenoszalna według woli — już nie istnieje.

„Zaufaj nam” – powiedzieli. „Będziesz szczęśliwy”.

W historii istnieli oszuści. Obiecują jedno, a potem dają drugie. Tokenizacja to współczesna wersja gry w przynętę i podstęp. Weźmy przykład ze słynnego wiersza Mary Howitt, napisanego jako przestroga dla dzieci w 1828 roku.

Pająk i mucha

Mary Howitt (1828)

„Czy wejdziesz do mojego salonu?” powiedział pająk do muchy;
„To najpiękniejszy salonik, jaki kiedykolwiek widziałeś.
Do mojego salonu prowadzą kręte schody,
I będę miał wiele ciekawych rzeczy do pokazania, kiedy tam będziesz.”
„O nie, nie” – powiedziała mała mucha – „pytać mnie na próżno,
Bo kto wchodzi po kręconych schodach, nigdy już nie może zejść.

„Jestem pewien, kochanie, że musisz być zmęczony lataniem tak wysoko.
„No więc, odpoczniesz na moim łóżeczku?” powiedział pająk do muchy.
„Wokoło są zaciągnięte ładne zasłony; prześcieradła są cienkie i cienkie,
A jeśli zechcesz chwilę odpocząć, to cię przytulę i utulę!”
„O nie, nie” – powiedziała mała mucha – „często słyszałam, jak mówi:
Nigdy, przenigdy się nie obudzą ci, którzy śpią na twoim łóżku!”

Rzekł przebiegły pająk do muchy: „Drogi przyjacielu, co mogę zrobić?”
Aby udowodnić ciepłe uczucie, jakie zawsze do ciebie czułem?
Mam w spiżarni spory zapas wszystkiego, co dobre;
Jestem pewien, że jesteś mile widziany – czy mógłbyś wziąć kawałek?
„O nie, nie” – rzekła mała mucha. „Szanowny panie, to niemożliwe.
Słyszałem, co jest w twojej spiżarni, ale nie chcę widzieć!

„Słodkie stworzenie!” powiedział pająk, „jesteś dowcipny i mądry;
Jak piękne są twoje delikatne skrzydła! Jak błyszczące są twoje oczy!
Na półce w salonie mam małe lusterko;
Jeśli wejdziesz tu na chwilę, kochanie, zobaczysz samą siebie.
„Dziękuję panu, szlachetny panie” – powiedziała – „za to, co pan łaskawie powiedział,
A teraz życzę ci dobrego dnia i odwiedzę cię innego dnia.

Pająk obrócił go i wszedł do swojej nory,
Bo dobrze wiedział, że ta głupia mucha wkrótce powróci:
Więc skrycie utkał w małym kącie subtelną sieć,
I zastawił stół, gotowy do spożycia posiłku;
Potem wyszedł znów do swych drzwi i wesoło zaśpiewał:
„Chodź tu, tu, śliczna mucho, z perłowymi i srebrnymi skrzydłami;
Twoje szaty są zielone i purpurowe, a na głowie masz czuby.
Twoje oczy są jasne jak diament, a moje są matowe jak ołów!”

Ach, ach! Jak szybko ta głupia mała mucha,
Słysząc jego chytre, pochlebne słowa, powoli przemknął obok;
Z brzęczącymi skrzydłami zawisła wysoko, a potem była coraz bliżej i bliżej,
Myśląc tylko o jej błyszczących oczach i odcieniach zieleni i fioletu,
Myśląc tylko o jej czubatej głowie. Biedna, głupia istota! W końcu
Sprytny pająk wyskoczył i mocno ją chwycił;
Wciągnął ją po krętych schodach do ponurej jaskini –
W jego małym saloniku – ale ona już nigdy nie wyszła!

A teraz, drogie dzieci, którym ta historia może się spodobać,
Na puste, głupie pochlebne słowa proszę cię, nie zwracaj nigdy uwagi;
Złemu doradcy zamknij serce, ucho i oko,
Wyciągnij lekcję z opowieści o pająku i muszce.